مرا ز حال  تو  با  حال  خویش  پروا   نه

خرد که قید مجانین  عشق  می فرمود

                                            به  بوی  حلقه  زلف  تو  گشت  دیوانه

به مژده جان به صبا دادشمع در نفسی

                                            ز شمع روی تو اش  چون  رسید  پروانه

به بوی زلف تو گر جان به بادرفت چه شد

                                           هزار  جــــان   گرامــی  فـــدای  جــانانــه

بر  آتش  رخ  زیبای  او  به  جای  ســپند

                                           به  غیر  خال  سیاهش  که  دید  به دانه

من  رمــیده  ز  غیرت  ز  پا  فتادم  دوش

                                            نگــار خویش چو دیدم به دست  بیگـــانه

چه نقشها که بر انگیختیم و سودنداشت  

                                           فسون ما بـــر او گشتـــه  است  افســـانه

مرا  به  دور  لب  دوست  هست  پیـــمانی

                                           که  بر  زبان  نبرم  جــــز  حــــدیث  پـــیمانه  

حدیث  مدرسـه  و  خانقه  مـــگوی  که  باز

                                            فتاد  در  ســـر  حـــافظ  هــوای   میــــخــانه

شما در عشقتان پایدارید . و این وفاداری شما او را سر عقل می آورد . شما در قول و قرار خود پایبند باشید . خدا پیمان شکنان را دوست ندارد . بهره نیکی خود را از خدا می گیرید .